Democratic Republic of Iran جمهوری دموکراتیک ایران

The Only Way Forward

بیانیه موسوی و کروبی به مناسبت پیروزی انقلاب: در نهایت، بسیج و سپاه و نیروهای نظامی، ملت خود را تنها نخواهند گذاشت / Mousavi and Karroubi issue statement for anniversary of the Islamic revolution (22 Bahman 1389)

Scroll down for full English translation…

 Mir Hossein Mousavi and Mehdi Karroubi in a joint statement issued marking the anniversary of the Islamic Revolution while  making comparisons between the current situation of the country and the oppressions people were suffering during the Shah’s era, more than 30 years ago, which resulted in the Islamic Revolution, urged the military, police, Revolutionary Guards and  Basij to side with the people.

میرحسین موسوی و مهدی کروبی، در آستانه سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی با صدور بیانیه مشترکی، ضمن توصیف انقلاب مردم ایران در سال ۵۷ به عنوان «جلوه درخشان تعیین سرنوشت مردم به دست خودشان»، به بررسی گفتمان حاکم بر ساختار قبل از انقلاب و مقایسه آن با گفتمان نو انقلاب اسلامی پرداخته  و سپس این مقایسه را به گفتمان جنبش سبز پیوند داده اند.ا

 میرحسین موسوی و مهدی کروبی در بیانیه ی خود ویژگی های گفتمان رژیم پهلوی را «بستن همه راه ها به روی اصلاح تدریجی حکومت و جامعه، کودتایی متکی بر بیگانگان سلطه جو و غفلت دلسوختگان، در بند کردن آزادی خوهان، اعمال سانسور بر مطبوعات، مسلح شدن به سلاح های ریز و درشت، به کارگیری ماشین تبلیغاتی پر سر و صدا، توهم ایفای نقشی بزرگ در تحولات منطقه وجهان، هیچ خواندن مخالفان و منتقدان و همه خواندن خود و هم سفرگان» ذکر کرده اند.ا

موسوی و کروبی در این بیانیه از گفتمان نوینی سخن به میان آورده اند که از فردای کودتای ۲۸ مرداد متولد شد و بارزترین و غیرقابل‌انکارترین ویژگی آن، جهت گیری در مقابل باز تولید مناسبات استبدادی و شاهنشاهی بود. مناسباتی که به گفته ی این دو همراه جنبش سبز دوباره بازتولید شده است، اما این بار به نام دین رنگ قدسی و آسمانی به خود گرفته است، تآ انجا که امروز شرایط سیاسی کشور ازخطر بازتولید مناسبات شاهنشاهی، جز موروثی بودن حکومت چیزی کم ندارد.ا

آنها انتخابات  ۸۸  را جلوه ای از احساس مسئولیت همگانی و ظهور گفتمان تازه ای در مقابل این خطرات دانسته و گفته اند که هیچ چیز نمی تواند مانع رشد این گفتمان شود، گفتمانی  که فساد را تحمل نمی کند، خودی را ناخودی نمی کند، خطاهای گذشته را نقد می کند اما دستاوردهای روشن آن را نفی نمی کند. عزت کارگر و کار آفرین را می خواهد نه ذلت آنها را، اعتیاد و دزدی و طلاق را نتیجه سی در صد بیکاری جوانان می داند و در نتیجه اجازه نمی دهد مشکل جرم و جنایت با بر پا کردن چوبه های دار و قساوتی تاریخی حل شود و به بهانه جنایت و خیانت گروهی اندک، دور جدید تواب سازی و اعتراف گیری و شکنجه در محبس ها راه بیفتد.ا

موسوی و کروبی همچنین در تشریح تحولات دوسال گذشته، از آن دسته از افراد ارگان های نظامی و انتظامی و امنیتی یاد کرده اند که نتوانستند سوابق جبهه و فداکاری هایشان برای حفظ مرزها و امنیت کشور را به سرکوب و ضرب و شتم مردم بی گناه بفروشند و اطمینان داده اند که «در نهایت، بسیج و سپاه و نیروهای نظامی، ملت خود را تنها نخواهند گذاشت.»ا

متن کامل این بیانیه مشترک به شرح زیر است :ا

بسم الله الرحمن الرحیم

*و العصر * ان الانسان لفی خسر * الا الذین آمنوا و عملوا الصالحات و تواصوا بالحق و تواصوا بالصبر

در آستانه سی و دومین سالگرد انقلاب اسلامی ایران هستیم، انقلابی که جلوه درخشان تعیین سرنوشت مردم ما به دست خودشان بود و برای یکایک ما ایرانیان، شناخت و بازشناخت این حادثه بزرگ و مهم تاریخی، اهمیت بسیار دارد. شاید از آن رو که شناخت هویت تاریخی هر ملت، در تعیین راه آیندة آن مؤثر است، شاید از آن رو که این روزها از خود می پرسند که راه طی شده تا چه اندازه صحیح بوده، و شاید هم از آن رو که بیش از هر زمان دیگر، شاهد تلاش برای تحریف این تاریخ هستیم

آنچه در آن روزها شاهد بودیم، نه یک جابجایی قدرت سیاسی صرف، که ورود یک گفتمان نو و خروج یک گفتمان کهنه بود: گفتمان کهنه ای که می انگاشت که با بستن همه راه ها به روی اصلاح تدریجی حکومت و جامعه، با کودتایی متکی بر بیگانگان سلطه جو و غفلت دلسوختگان این مرز و بوم، با در بند کردن فوج فوج آزادیخوهان، با اعمال سانسور بر مطبوعات، با سرازیر کردن درآمد نفتی سرشار به جیب منفعت جویان شریک در قدرت، با تا دندان مسلح شدن به سلاح های ریز و درشت، با به کارگیری ماشین تبلیغاتی پر سر و صدا، با توهم ایفای نقشی بزرگ در تحولات منطقه وجهان، با هیچ خواندن مخالفان و منتقدان و همه خواندن خود و هم سفرگان، با نماد فره ایزدی انگاشتن قدرت فاقد اقتدار ناشی از رضایت مردم، ماندنی است

اما گفتمان نوین پس از کودتای شوم ۲۸ مرداد از همان فردای سال ۴۱ متولد شد ،. بازنگری به کارنامه گذشته و به دنبال آن، جستجو برای یافتن راه رهایی از استبدادی که با پشتوانه استعمار بر کشور یکه تازی می کرد، آغاز شد. در کنار آنانی که از هر گونه تغییر مأیوس و نا امید بودند، در کنار آنانی که مصلحت اندیشی را به گونه ای تفسیر کردند که عافیت طلبی شخصی آنان را توجیه کند، در کنار آنانی که رعب پوشالی حکومت کودتا هر گونه حرکت را از آنان سلب کرده بود، چه بسیار کسانی هم بودند که دست از تلاش برنداشتند، چرا که باور داشتند زندگی کردن، صرفا به معنای زنده ماندن نیست. می دانستند که ملت های دیگر برای رسیدن به آزادی، عدالت ، استقلال و پبشرفت، راهی بس دراز پیموده اند و تلاش برای دستیابی به جامعه ای که از چنین نعمت هایی برخوردار باشد، خود، عین زندگی است. چنین بود که هنگامی که خواسته های خود را در گفتار رهبری استوار چون امام خمینی (ره) یافتند که در این راه مصمم گام نهاده بود، با او همراه شدند و بساط ظلم و جور را برچیدند. با تجربه ای که از گذشته به دست آمده بود، از همان فردای پیروزی، دغدغه حراست و مراقبت از این دستاورد بزرگ در دل زن و مرد و پیر و جوان به جنبش درآمد تا مبادا کودتایی دیگر، تجاوز نظامی، و مهم تر از همه، انحراف از آرمان های انقلاب اسلامی، این نهال تازه رسته را در هم شکند.ا

درس هایی که از آن واقعه و سالیان پس از آن فراگرفته شد، موجب شد که مردم ما بارها عزم خود را برای جلوگیری از انحراف از راهی که می توانست آنها را به سرمنزل مقصود برساند به نمایش بگذارند. مشارکت گسترده در دفاع از میهن در مقابل دشمن متجاوز، تلاش های ستایش برانگیز در رونق اقتصاد ملی، کوشش برای انجام اصلاحات گسترده در عرصه های گوناگون و حضور آگاهانه در عرصة انتخابات، تبلور این احساس مسئولیت ملی است که مردم ما را اینگونه در صف مقدم تحولات فکری و اجتماعی چند دهة اخیر منطقه قرار داده است

گفتمان نو باید با دیده بانی مستمر، خود را با نیازهای نو سازگار می کرد و نوشوندگی خود را پاس می داشت که بارزترین و غیرقابل‌انکارترین ویژگی آن، جهت گیری در مقابل باز تولید مناسبات استبدادی و شاهنشاهی بود.یادمان هست که بزرگترین دغدغه خبرگان قانون اساسی جستن راه هایی بود که جلوی ظهور استبداد و خود رایی و دیکتاتوری را به هر شکل و شمایل بگیرد و قانون اساسی در شرایطی نوشته شد که بیرون از مجلس خبرگان، مردم در خیابانها شعار میدادند «برابری، برادری، حکومت عدل علی»

درکتاب« پیکار صفین، نصرابن مزاحم» که شاید قدیمی‌ترین کتاب روایی– تاریخی در مورد جنگ صفین باشد، آمده است که بعد از استقرارحضرت امیر (ع) در کوفه، ایشان مسافرتی به مناطق فارس نشین و ایرانی در نزدیکی کوفه می کنند و در یک آبادی از مردم در مورد شاهان ایرانی سوال می کنند. بزرگ روستا می‌گوید:« در سنت شاهان ایرانی چیزهایی بود به نفع رعیت و چیزهایی بود به نفع پادشاه، تا این که خسروپرویز آمد و هرچه به نفع رعیت بود منسوخ کرد و هرچه به نفع پادشاه بود نگاه داشت و این موجب اضمحلال پادشاهی آنان شد.»ا

این روایت، دقیقا فضای روحی و سیاسی کشور در دهه اول انقلاب فارغ از ضعف ها و خودسری هایی که دامنگیر هر انقلابی در آغاز آن می شد را تشکیل می داد: مردمی که انقلاب کردند قصدشان این بود که آن مناسبات رابا الگو گرفتن از حکومت عدل علی از بین ببرند.ا

آیا دردناک نیست که بعد از گذشت بیش از سی سال از انقلاب، دوباره دغدغه مردم مواجهه با باز تولید همان مناسبات پادشاهی و این بار به نام دین باشد؟ در شرایطی هستیم که هر چیزی از حقوق مردم در قانون اساسی و آرمان‌های انقلاب بود زیرپا گذاشته شده، فصل سوم قانون اساسی، یعنی حقوق ملت، در پرانتز قرار گرفته و آنچه به نفع حاکمان بوده است به صورت اغراق‌آمیز و چند برابر به اجرا درآمده و تبعیت بی چون و چرا از قدرت، رنگ قدسی و آسمانی به خود گرفته و عدم سوال از قدرت فضیلت شده وهر صدای منتقد و متعارض با شبیه سازی های مضحک، به خارجی بودن و همدستی با بیگانه و صهیونیسم و نفاق متهم گردیده است، تآ انجا که امروز شرایط سیاسی کشور ازخطر بازتولید مناسبات شاهنشاهی، جز موروثی بودن حکومت چیزی کم ندارد

آری انتخابات سال ۸۸ جلوه ای از این احساس مسئولیت همگانی در مقابل خطرات بود. مردمی که احساس خطر می کردند، مردمی که از مدیریت ناتوان دستگاه اداره کشور ناامید شده بودند، مردمی که از دروغ به تنگ آمده بودند، مردمی که احساس می کردند برای پیشرفت کشور به دگرگونی های فراگیرتر و بنیادی تر نیازمندند، به میدان آمدند و چه بسیار کسانی که سال ها بود در انتخابات شرکت نمی کردند و این بار قفل سکوت خود را شکستند و چه بسیار کسانی که پا را از رقابت های سیاسی رایج فراتر نهادند و برای ایجاد تحولی بزرگ همنوا گشتند

دریغا که آنچه بر سر نتایج انتخابات آمد و آنچه در پی شبه کودتای اقتدارگرایان رخ داد، حق اساسی تعیین سرنوشت ملت به دست خویش را خدشه دار کرد. اما دستگیری معترضان، ضرب و شتم آنان در خیابان ها، کشته شدن عده زیادی از جوانان و زنان و مردان در خیابان ها و بازداشتگاه ها، فجایع کوی دانشگاه و کهریزک،حمله به بیوت و دفاتر مراجع تقلید، به راه انداختن تجمعات اتوبوسی و نمایشی، هجمه تبلیغاتی یک سویه مملو از دروغ و افترا، سرکوب کارگران و معلمان و جنبش زنان و دانشجویان و استادان، راه اندازی کارناوال های شرم آور و مانورهای امنیتی با هدف ایجاد رعب، تلاش مستمر برای انحراف افکار عمومی به سمت مسائل فرعی و انحرافی، برخورد غیراخلاقی با خانواده های شهدا و زندانیان، واعلام مرگ جنبش سبز در مناسبت های متوالی، هیچ یک نتوانسته است اقتدارگرایان را از چالش بزرگ حاصل از بی اعتمادی مردم به دولت نجات دهد، همچنان که نتوانسته خواسته های برحق مردم برای برخورداری از حقوق شهروندی مصرح در قانون اساسی را به دست فراموشی بسپارد

در طول این ماه ها، تحولات مهمی رخ داده است که توجه هر ناظر آگاهی را جلب می کند. بسیاری از کسانی که در ارگان های نظامی و انتظامی و امنیتی شاغل بودند نتوانستند سوابق جبهه و فداکاری هایشان برای حفظ مرزها و امنیت کشور را به سرکوب و ضرب و شتم مردم بی گناه بفروشند . برخی از روی تقیه ویا اطلاعات ناکافی و برخی از افراد ساده که بر اثر تبلیغات دولتی گمان می کردند که معترضان، ایمان دینی شان را نشانه رفته اند به تدریج متوجه شدند که چنین نیست. بسیاری از کسانی که فکر می کردند جنبش اعتزاضی مردم از توطئه های قدرت های سلطه جوی بیگانه یا خشونت ورزانی که در بحبوحه جنگ به دامان دشمن پناه آورده و به خدمتش کمر بسته بودند سرچشمه می گیرد، فهمیدند که این ترفندی برای بدنام ساختن منتقدان و موجه ساختن اعمال غیرانسانی اقتدارگرایان بیش نیست

وما دور نمی بینیم آنانی که بصورت واقعاً اصولی دغدغة منافع ملی و ارزشهای اسلامی را دارند در کنار همه ملت (یا به تعبیر مستبدین «خس و خاشاک») قرار گیرند و صف خود را از زیاده خواهان ودست اندازان به حقوق و بیت المال ملت جدا سازند. ما بویژه اعتقاد داریم که در نهایت، بسیج و سپاه و نیروهای نظامی، ملت خود را تنها نخواهند گذاشت

در طول سال های اخیر و بویژه دو سال گذشته، گفتمانی نو متولد شده و هیچ چیز نمی تواند مانع رشد آن شود. گفتمانی کهفساد را تحمل نمیکند و با وعدۀ آوردن نفت بر سر سفره مردم، یکشبه قیمت نان وسوخت و برق و گاز را چند برابر نمی سازد. گفتمانی که به حفظ نیروی کار کشور ایمان دارد و منابع و تولیدملی را با تحویل بازار ملی به واردات خارجی ویران نمی سازد .گفتمانی که عزت کارگر و کار آفرین را میخواهد نه ذلت آنها را. گفتمانی که اعتیاد و دزدی و طلاق را نتیجه سی در صد بیکاری جوانان می داند و در نتیجه اجازه نمی دهد مشکل جرم و جنایت با بر پا کردن چوبه های دار و قساوتی تاریخی حل شود و به بهانه جنایت و خیانت گروهی اندک، دور جدید تواب سازی و اعتراف گیری و شکنجه در محبس ها راه بیفتد. (به راستی شمایانی که هر روز و ساعت سنگ اسلام و معنویت را بر سینه میزنید، چند زن را میتوانید نشان دهید که در صدر اسلام اعدام شده باشند؟!) گفتمانی که از رأی مردم نمی ترسد واز رجوع به قانون اساسی نمی هراسد. گفتمانی که نه در شعار وهیئت ماکیاولیستی بلکه در عمل بدنبال وحدت اسلامی ونزدیکی مذاهب اسلامی به یکدیگر است و میلیونها شهروند ایرانی را تحت عنوان سنی و درویش و اهل حق و نام های دیگر ازخودنمی راند

آری امروز گفتمانی تازه متولد شده استگفتمانی که شهدای آن، پیشقراولان و دربندشدگانش پرچم داران آن هستند. گفتمانی که خشونت را طرد می کند و راه تغییر را از طرق مسالمت آمیز جستجو می کند. گفتمانی که پاسخ دروغ و نهمت و ناسزا را با راستی و حقیقت و ادب می دهد. گفتمانی که چشم امیدی به بازی های پنهانی قدرت های جهانی ندارد و راه حل شفاف ملی را تنها راه تحول به سوی اصلاح امور می داند. گفتمانی که خودی را ناخودی نمی کند بلکه سعی در خودی کردن ناخودی ها دارد. گفتمانی که چندصدایی را به رسمیت می شناسد و اتحاد ملی را نه در سکوت گورستانی که در تمسک به عقلانیت جمعی می جوید. گفتمانی که مردم را نسبت به آنچه در کشور می گذرد نامحرم نمی شناسد و گسترش آگاهی ها به میان همة اقشار و گوشه کنار این مرز بوم را وجه همت خویش قرار داده است. گفتمانی که با گسترش و تقویت شبکه های اجتماعی، افراد را گرد هم می آورد و فضای مدنی را توسعه می دهد. گفتمانی که سرمشق بسیاری از حرکت های آزادیخواهانة دیگر شده است. گفتمانی کهخطاهای گذشته را نقد می کند اما دستاوردهای روشن آن را نفی نمی کند. گفتمانی که عدالت را نه در اقتصاد صدقه ای، بلکه در ایجاد فرصت های برابر و توانمندسازی محرومان می داند. گفتمانی که بجای انتشار کینه و انتقامجویی در میان فقیر و غنی، روستایی و شهری، اقوام، ادیان و مذاهب، به نهادینه کردن مدارا و مفاهمه و گذشت می پردازد. گفتمانی که درصدد پایان دادن به اوباش سالاری و حاکمیت نهادینة شایسته سالاری است تا در پرتو آن، شکوفایی و رشد استعدادها در میان ایرانیان، زمینه ساز ارتقای این سرزمین به جایگاهی که شایستة آن است، شود

گفتمانی که بدنبال یافتن منجیان قهرمان نیست بلکه می خواهد هر ایرانی در نجات کشورش سهیم باشد. گفتمانی که به تعداد معتقدانش رهبر دارد. گفتمانی که می داند حفظ نظام یعنی حفظ ارزش هایی که نظام برای آن بوجود آمده، نه حفظ اشخاص در مناصب قدرت. گفتمانی که چرخش قدرت و پاسخگویی به مردم و برابری همه در قبال قانون را ضامن سلامت و زمینه ساز پیشرفت می شمرد. گفتمانی که اسلامیت و جمهوریت نظام و حاکمیت مردم سالاری بر همه شئونات کشور را تنها راه سعادت نردم می داند

گفتمانی که در آن، تصمیمات و مصلحت بینی های شخصی جای خود را به عقلانیت جمعی می دهد. گفتمانی که با ایمان به خدایی که تعالی انسان را می خواهد، حق خواهی، و با استعانت از کردار نیکو، صبر و استقامت، راه امید را می پیماید و به پایندگی حق و زوال باطل یقین دارد

امروز حاکمیت در ورای ایجاد این نگرانی که اگر او نباشد دین از بین می‌رود سنگر گرفته است و مرتبا با این اعلام خطر سعی می‌کند اقشار مذهبی را در پشت سر خود بسیج و منسجم کند، حال آن که در واقعیت، آن چیزی که بیشترین لطمه را به فضای دینی جامعه زده است رفتارهای ستمکارانه و ضددینی خود حاکمیت است. پایه‌های همه ادیان الهی در فطرت انسان ها قرار دارد و اگر اسلام پس از چهارده قرن باقی مانده است علتش مستحکم بودن پایه‌های فطری آن است، تا جایی که حتی ورود مغول واقدامات پهلوی اول نتوانست آن را از بین ببرد.ا

و این دین از ما خواسته است که به افراد ستمکار متمایل نشویم که در این صورت از کمک خداوند محروم خواهیم شد: «و لا ترکنوا الی الذین ظلموا فتمسکم النار و ما لکم من دون الله اولیاء ثم لا تنصرون»، و به کسانی که ستم کرده‌اند میل نکنید که آتش شما را لمس خواهد کرد، و شما را سرپرستی جز خداوند نیست، سپس دیگر به شما یاری نخواهد شد.ا

در آستانه سی و دومین سال پیروزی انقلاب اسلامی، به عنوان دو همراه کوچک به شما حاملان بی شمار گفتمان جدید درود م یفرستیم و از خداوند متعال میخواهیم همه ما را از یاران مظلومان و دشمنان ظالمان قرار دهد

وما النصر الا من عند الله العزیز الحکیم

مهدی کروبی           میر حسین موسوی

Full text of the statement By Mir Hossein Mousavi and Mehdi Karroubi is as follows:

In the name of God, The Compassionate and the Merciful

By the declining day, (1) Lo! Man is a state of loss, (2) Save those who believe and do good works, and exhort one another to truth and exhort one another to endurance. (3)”  (The Holy Quran, Sura: Al-Asr, Verses: 1 to 3)

We are on the eve of the 32th anniversary of the Islamic Revolution of Iran, a revolution that was a glorious reflection of people’s determining their own destiny. Understanding and recognizing this great and significant historic event is very important for each and every one of Iranians: maybe because understating the historical identity of any nation is influential in determining the future path of that nation or maybe because these days [people] ask themselves how correct was the path that was taken [in the past], or maybe because today more than any other time we are witnessing the efforts determined to distort this history.

What we witnessed during those days, was not only a transfer of political power but it was rather the start of a new discourse and the end of an old one: an old discourse that assumed it could survive by shutting down all paths to gradual reform in the government and society; by relying on the foreign governments supported coup d’état and the negligence of those devoted to this land, by  imprisoning great numbers of freedom-seekers, by imposing censorship on media; by making the power monger allies of the regime rich from oil revenue, by getting armed to the teeth with all sorts of weapons, by utilizing a loud propaganda machine, by creating the illusion of being influential in the affairs of the region and world, by taking the opposition and critics for granted and only considering themselves and their allies, by imagining their power as a splendor symbol of the divine authority while it was not supported by the people.

However, the new discourse following the depraved coup d’état of August 19, 1953 (known as 28 Mordad coup) began the day after the movement started on 1962. It was the start of an era of reviewing the past events and searching for a rescue path from the dictatorship that was ruling the country with the support of the colonial [foreign powers]. Despite those who had no hope for the change, despite those who interpreted expediency such that it would justify their desire to fulfill their own personal interests and despite those whom the hollow fear tactics of the government intimidated,  there were also many who never gave up trying, because they believed that living is not only staying alive. They knew that other nations had to take a long path in order to achieve freedom, justice, independence and prosperity; and trying to achieve a society that is blessed with these, is the very definition of living; so when they found their demands in the views of a strong leader like Imam Khomeini, who was determined in this path, they joined him and prevailed to end oppression and tyranny. Given the past experiences, from the very next day after the Revolution, women and men, young and old, all had concerns in their hearts on how to guard and protect this great achievement from another coup, military attack and most important of all, diversions from the principles of the Islamic Revolution that would break this young establishment. 

The lessons that were learned from this event and the years followed, for many times made our people demonstrate their will in order to prevent any diversion in the path that could have taken them to their goals. The widespread participations in defending the homeland against the hostile enemy (Referring to the Iran-Iraq war), impressive efforts to achieve economic prosperity [following the eight-year war], efforts to have extensive reforms in various areas and wise participations in elections are the reflection of our people’s honor for the national responsibility that puts our people on the forefront of the intellectual and social developments of the region in the past few decades.

The new discourse had to make itself compatible with new demands and preserve its flow with continuous monitoring against the reemergence of tyranny and magisterial relations. We remember that the main concern of the Assembly of Constitution Experts was to find ways that could prevent the emergence of any form of tyranny, autocracy and dictatorship and the constitution was written when outside of the Assembly of [Constitution] Experts, people were chanting “Equality, Justice, [Imam] Ali’s just state” on the streets.

According to “The Saffein Battle” book by Nasr-Ebn-Mazahem, which might be the oldest narrative-historic book about Saffein war, after Imam Ali established his government in Kufa (Iraq), he had a trip to the areas where Persians were living near Kufa and in a town asked people about Persian kings. The person with most seniority in that town responded: In the traditions of Persian kings there were some things for the benefit of the people and some things for the benefit of the king, until Khosro-Parviz (one of the Persian kings) came to power and eliminated anything that was for the benefit of the people and kept all that were for the benefit of the king and this lead to demise of his kingdom.

This narrative precisely describes the psychological and political atmosphere of the country in the first decade after the revolution, regardless of the flaws and obstinacies that affects any revolution: the goal of the people who participated in the revolution was to eliminate these kinds of traditions by following Imam Ali’s just governing.

Isn’t it painful that after more than thirty years since the revolution, people’s concern is once again dealing with the reemergence of the same magisterial relations and this time in the name of the religion? We are in a situation that the people’s rights which have been described in the constitution and were the values of the revolution are being violated; the third chapter of the constitution, in which the rights of the nation are stated, has become a footnote and whatever is to the benefit of the rulers has been executed in an exaggerated manner and in many folds; and unquestionable obedience in front of the power has become divine and godly, and not questioning the ruling power has become value;  and with ridiculous comparisons, any criticizing and objecting voice has been accused of being an agent and ally of foreigners and Zionism, and has been accused of infidelity; so much so, that today the country’s political scene has nothing short from the danger of the recreation of the magisterial relations but the hereditary of the government.

Certainly the [presidential] election of the year ’88 (2009) was a sign of this sense of the public responsibility in front of the dangers. The people who were fearful, the people who were disappointed from the incompetency of the country’s management system, the people who were tired of lies, the people who felt that for country’s development more extensive and more fundamental transformations are needed, came to the scene; and perhaps many who had not been participating in any election for years broke their silence this time, and perhaps many who surpassed the routine political competitions and became united to create a great change.

It is a pity that what happened to the result of the election and what happened after the semi-coup by the totalitarians harmed the fundamental right of the nation to determine its own destiny.  However, arresting protestors, beating them on streets, killing many of the youths, women and men on streets and in prisons, the disasters of [Tehran] university’s dormitory and Kahrizak [prison], attacking homes and offices of Maraje (senior religious figures), holding shameful carnivals and (government organized) parades in order to create fear, constant struggle to divert public’s attention toward unimportant issues and diversions, unethical treatment of the families of the martyrs and [political] prisoners, and announcing the annihilation of the Green Movement in repeated occasions; none has managed to save the authoritarians from the great challenge of the lack of public’s trust, just as none has managed to make people forget their rightful demand of achieving the citizenship rights asserted in the constitution.

During these months, important events have happened that interest any informed observer. Many of those who were employed at army, police and security forces couldn’t trade the time they spent at the war fronts and their devotions for protecting the borders and the country’s security, and suppress and beat innocent people. Some because of reservation or lack of information and some simple people because of the government’s propaganda, used to think that the protesters were aiming their religious beliefs but gradually realized that this is not the case. Many, who used to think that the protest movement of the people was initiated by the conspiracy of the foreign domineering powers or the brutes that at the peak of the war sought refuge in the arms of the enemy and served it, realized that this was nothing but a trick to defame critics and justify the inhumane actions of the authoritarians.

And we don’t believe it would take long before those who are truly concerned about the national interests and Islamic values stand alongside the entire nation (or as the totalitarians call ” dirt and dust”) and separate their line from that of the power mongers, the violators of people’s rights and the greedy  of nations resources  . We especially believe that at the end, Basij and Islamic Republic’s Revolutionary Guards and the armed forces will not leave their nation alone.

In the recent years and especially the past two years, a new discourse was born and nothing can stop its growth: a discourse that does not tolerate corruption and with the promise of bringing oil [revenue] to the people’s table, does not increase the price of bread, fuel, electricity and gas many folds overnight; a discourse that believes in protecting the country’s labor force and does not ruin national resources and products by handing in the national market to foreign imports; a discourse that wants dignity for workers and employers, not humility; a discourse that the considers addiction, theft, and divorce the results of thirty percent unemployment rate of the youths and therefore does not tackle the problem of crimes and offences by establishing gallows and historic brutality; and with the excuse of crime and betrayal of a small group, start a new era of repentant, getting forced confessions and torturing in the prisons (Truly how many women can you, those who every day and every hour claim to be concerned for Islam and religion, name to have been executed at the early days of Islamic state during [the time of prophet Mohammad]?); a discourse that is not afraid of the people’s vote and is not terrified of referring to the constitution; a discourse that, not in slogan and Machiavellistic form, but rather in action attempts for Islamic unity and closeness of Islamic sections, and does not repulse millions of Iranian citizens from their own rights for being Sunni, Darvish, Ahle-Hagh or others.

Yes, a new discourse is born today: A discourse that those who were martyred for its values are its leaders and those who were imprisoned for its values are its flag bearers; a discourse that condemns violence and pursues change through peaceful means; a discourse that responds to lies, false accusations and insults with truth, honesty and good manners; a discourse that does not have hopes in [the outcome of] the secret games of the international powers and considers the clear national solution as the only path toward reforms; a discourse that does not follow the ideology of “Us vs Them” but rather tries to turn “Them” into “Us”; a discourse that recognizes all voices and does not see the national unity in absolute silence but rather see it in relying on the collective rationality; a discourse that does not consider the people as outsiders when it comes to what is happening in the country but rather tries to spread awareness among all layers of the society and to every corner of this land; a discourse that by empowering social networks brings people together and expands the civil atmosphere; a discourse that has become a role model for many other freedom-seeking movements; a discourse that criticizes past mistakes but does not deny its clear achievements; a discourse that does not see justice in charity-based economics but rather in providing equal opportunities and empowering the disadvantaged; a discourse that instead of spreading hatred and retribution among the poor and rich, rural and urban, ethnic groups and different religions promotes tolerance, understanding and mercy; a discourse that tries to end the era of empowering thugs and instead is after establishing an era in which those qualified are empowered so that in light of that prosperity and growth of talents lay grounds for the progress of this land to a stature that it deserves; a discourse that is not after finding hero saviors but rather wants every Iranian play a role in saving his or her country; a discourse that its leaders are as many as those who believe in it; a discourse that considers preserving the system is preserving the values that the system was established based on, not preserving the individuals in power; a discourse that believes circulation of power, accountability in front of the people and equality in front of the law are the assurance for having a healthy [society] and foundations for progress; a discourse that believes honoring [both] “Islam” and “Republic” pillars of the system as well as having democracy in all affairs of the country are the only way which will guide the people to prosperity; a discourse in which personal decisions and interests are replaced with collective wisdom; a discourse that believes in a God that wants human dignity and follows the path of hope through seeking-justice, good deeds, patience and perseverance, and has faith that good will prevail and evil will fail.

Today by creating a concern that without its existence the religion will be destroyed and by repeatedly warning about this [so-called] danger, the government tries to mobilize and unite the religious layers [of the society] behind itself; while in fact what has most damaged the religious atmosphere in the society is the oppressive and anti-religion actions of the government. The foundations of all divine religions are based on human nature and if Islam has lasted after fourteen centuries, it is because it has strong intrinsic roots, so much so that even the attack of Mongols and the actions of Pahlavi the first could not destroy it. This religion has thought us not to bow to oppressive individuals and [has warned us] if we do so, we will be deprived of God’s help: “And incline not toward those who do wrong lest the Fire touch you, and ye have no protecting friends against Allah, and afterward ye would not be helped.” (The Holy Quran, Sura: Hud, Verse: 113)

On the eve of the thirty-second anniversary of the Islamic Revolution, we, as two humble companions, praise you, the countless messengers of this new discourse; and we pray to the almighty God to make all of us supporters of oppressed and enemies of oppressor.

Victory comes only from God, the Mighty the Wise

Mir Hossein Mousavi and Mehdi Karroubi

 

Filed under: 22بهمن, iran election, Iran News, Iranian protests, Karroubi, revolution, میرحسین موسوی خامنه Mousavi, ایران iran, , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Qods Day Protest

13 Aban Protest

16 Azar Protest

Ashura Protest

22 Bahman Protest

Chaharshanbe Suri Protest

22 Khordaad 89 Protest

Our perserverance is our sword, Our unity is our shield, AZADI… is our destiny!

Brave Women Of Iran

A special note we would like to share with the brave and beautiful women of Iran; You have shown extraordinary courage, passion, pride, humility and humanity in the face of great injustice. The world has taken notice and we are all humbled by your strength and determination. If you are the future, then we all are comforted by how bright it will shine.

The One Who Wishes To Move A Mountain, Must Start By Removing Stones

share this blog

Share |

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 15 other followers

%d bloggers like this: